Informatieavond

Bij de informatie avond waren 8 van de 9 deelnemers aanwezig. We deden en voorstelrondje, een rondje verwachtingen en doelstelling een groepsactiviteit om afspraken omtrent bepaald gedrag tijdens de 4-daagse op papier te zetten. Qua structuur bestond de groep duidelijk uit individuen en een of twee duo’s, bijv. Hendrik en Nienke. Verder plaatste één persoon (Jeltje) zichzelf duidelijk buiten de groep door niet mee aan tafel te komen zitten tijdens de rondjes en het eten. Afhankelijkheid van de begeleiding was sterk, met name betreft wat er zou gaan gebeuren tijdens de 4-daagse. Toch waren sommige individuen al direct erg uitgesproken over hun eigen grenzen, het voelden als een bepaalde tegenafhankelijkheid tegenover autoriteit. Een persoon ging bijv. zelfs eerder naar huis terwijl we nog bezig waren, zonder duidelijke reden, ze had er genoeg van. De sfeer was over het algemeen wel een van inclusie, deelnemers gaven elkaar de ruimte om zich uit te spreken, en dat deden een aantal ook met een bijzondere openheid, maar toch waren er momenten waar lacherig werd gedaan over elkaars opmerkingen. Naarmate de avond vorderde, kwam Jeltje ook letterlijk en figuurlijk dichter bij de groep. Qua invloed op de groep was Hendrik bijzonder aanwezig en Nienke en Jeltje bijzonder afwezig. Jorn trok af en toe, met een gebrek aan empathie, de gesprekken erg naar zich toe. Toch kon bijna iedereen in de groep hun eigen grenzen goed aangeven en hun wensen binnen de groep uitspreken, bijv. bij het maken van de groepsafspraken. De groepsvorming kon uiteindelijk pas echt beginnen tijdens de 4-daagse omdat er twee deelnemers afvielen en er twee nieuwe bij kwamen.

Dag 1, aankomst De groep reisde samen met begeleidster Joan met de trein van Groningen naar Harlingen. Er hing bij aankomst een sfeer van afwachting, spanning en jovialiteit. Tijdens de kennismakings-activiteiten deden sommigen deelnemers niet mee: oftewel ze hadden ‘geen zin’ (met name Nienke) oftewel ze gaven aan niet comfortabel te zijn, bijv. waar fysiek contact werd vereist. Daarin gaven ze elkaar wel de ruimte. Er werd nog weinig aandacht aan planning besteed. Dat werd ook duidelijk tijdens de vervolgopdracht: vind het schip. Vooral Hendrik, Nienke en Jeltje gingen er als een speer vandoor voordat de begeleiding nog was uitgesproken. De rest hobbelden er een beetje in groepjes van twee of drie achteraan. Afhankelijkheid van de begeleiding bleef doorgaans wel hoog. Voor het aan boord gaan hebben we nog groepstouwtje gesprongen. Hier kwam duidelijk een sterker groepsgevoel naar boven toen het lukte om 6 maal te springen na een tal van pogingen. Alsnog deden er twee deelnemers niet mee met het springen. Eenmaal aan boord ging het vooral om wie waar sliep, de begeleiding deed een voorstel, maar uiteindelijk loste de groep het naar eigen inzicht op. Het eten koken en eten bracht een fijne groepssfeer en ook Jeltje kwam er uiteindelijk bij zitten. Taken als afwassen verdelen onderling gingen niet gemakkelijk. Sommigen deelnemers toonden daarin weinig empathie. Tijdens het bespreken van de groepsafspraken die eerder waren gemaakt (ook ten behoeven van de twee nieuwe deelnemers) was het duidelijk dat iedereen vond dat elkaar helpen en elkaar de ruimte geven (op zo’n kleine boot) erg belangrijk voor hun waren. Hoe ze dat vorm zouden geven was nog niet duidelijk.

Dag 2, Ameland Deelnemers waren s ’ochtends vooral met henzelf bezig, de spanning om te gaan zeilen, wat ze aan moesten, of ze zeeziek zouden worden, etc. was merkbaar. Groepstaken als eten maken liepen minder goed. Het waaiden windkracht 6 en met het uitvaren waren sommigen jongeren erg uitbundig en andere juist heel stil omdat ze het erg spannend vonden. Er werd goed samen gewerkt waar nodig om de zeilen te hijsen en andere taken te verrichten. Naarmate de tocht vorderde begonnen ze zich wat te ontspannen, maar stagneerde de samenwerking ook een beetje. Het leek of ze wat moe werden. Er was op de eerste overigens dag niet zo heel veel te doen aan boord (we voeren het meest voor de wind richting Ameland), maar alleen al het hijsen van de zeilen en de tocht zelf waren voor de deelnemers een grote uitdaging. Ze waren na 4,5 uur varen blij om weer de haven in te varen. Zoals eerder vermeld bleek er bij de evaluatie dat er wat irritaties waren ontstaan en dat er twee groepjes aan het vormen waren, diegene die voor en diegene die achterop de sliepen. Dit werd herkend en door de groep letterlijk benoemd. Dit werd heel erg versterkt toen het groepje dat voorop de boot sliep s’avonds aan wal ging en een van hen viel en een knie verstuikte. Hendrik was erg geagiteerd hierdoor en Nienke (die al in bed lag en eruit moest om te helpen) was de boel ook aan het stoken. We hebben het besproken eer we weer naar bed gingen. De irritaties van vooral Hendrik en Nienke werden fel geuit, dat ze zich als kinderen gedroegen door ‘de aap uit te hangen’ in de speeltuin, dat de vakantie was verpest en dat ze het Bob moesten gaan ophalen. Nadat de groep het erover eens was dat er geen opzet in het spel was en dat ze het goed hadden opgelost gingen we naar bed.

Dag 3, Terschelling ‘S ochtends bleek de sfeer nog steeds aan de grimmige kant. Het was nog niet duidelijk of we verder konden met de tocht, we moesten eert overleg plegen met de arts. Hendrik was nog steeds erg boos hierom en bang dat de vakantie was verpest. Joan is een stukje met hem gaan wandelen en Cor heeft hem geconfronteerd met zijn gedrag. Bij terugkomst was hij wat afgekoeld en was het duidelijk dat de tocht door kon. Daarop bood hij zijn excuses aan en werd er nogmaals uitgesproken dat er geen opzet in het spel was. Het ons/hen gevoel bleef maar we konden uitvaren. We hadden net de zeilen gehesen en gingen overstag of Jorn kreeg de punt en blok van het fokzeil tegen ze hoofd. Hierbij hebben we tocht stil gelegd en zijn teruggaan naar Ameland om naar de arts te gaan. De groep was erg geschrokken en dit incident bleek een omslagpunt in het groepsproces. Cor was met Jorn naar de arts, Jorg heeft met de groep wat gerust gesteld en na terugkomst hebben we met de groep overleg gepleegd hoe nu verder. Het was direct duidelijk dat de twee groepjes van eerder één waren geworden. Ze wouden allemaal door, maar dan wel met goede samenwerking aan boord om nog een incident te voorkomen. De rollen en taken werden onderling helder verdeeld en met goede moed voeren we uit. Aan boord werden de taken beter uitgelegd door de maat en iedereen kreeg een vaste taak. Dit bood houvast voor de deelnemers en het groepsgevoel en samenwerking bleef groeien. Irma nam de begeleiding van de fok over, omdat de anderen daar te bang voor waren na het incident met Jorn. Jeltje en Nienke werkten ineens ook allebei met plezier mee. Robert deed alles wat de schipper hem vroeg, en Katrien zetten zichzelf enorm in bij fysiek best zware taken. Al met al was het een goed functionerend team, en zelfs met Jorn en Bob beneden deks ging het goed en kwam het team af en toe even kijken hoe het met ze was. ‘S avonds werd benoemd dat door het incident met Jorn ze veel beter naar elkaar luisterden en dat de samenwerking en het onderling vertrouwen veel beter is geworden. Maar ze vonden dat het nog beter kon voor de laatste dag. Ze hebben duidelijk teams afgesproken voor de laatste dag. Dus met het zeilen ging het beter, maar het corvee liep niet helemaal. De begeleiding had zich er bewust niet mee bemoeid, maar een aantal liepen weg (gingen letterlijk aan wal) voor hun taken, soms bewust maar soms ook door gebrek aan empathie. Het werd ook wel geaccepteerd door sommigen, dus werd het nooit echt opgelost.

Dag 4, terug naar Harlingen De laatste dag bleek dat Irma buikpijn had en dus niet meer aan de fok dienst kon doen. Niemand anders durfde. Hendrik had ook wat wantrouwen in Rene geuit. Dit vond Rene erg moeilijk om te accepteren, hij was zichtbaar aangedaan. Doordat Hendrik en Rene nu wel moesten samenwerken voorin ontstond er toch een vertrouwensband tussen hen. Rene sprak uit: ‘Ik ben blij dat jij nu vertrouwen in mij hebt’. De deelnemers hadden zichtbaar veel lol met elkaar en met het zeilen. Een aantal zei dat ze niet naar huis wouden of dat het wat hen betreft wat langer had mogen duren. Deelnemers als Jeltje en Nienke stonden de laatste dag ook aan het roer, dat gaf hun zichtbaar plezier en ze straalden veel meer zelfvertrouwen uit als aan het begin van de tocht. Niet alleen voelden ze zich een hecht groep bij terugkomst in Harlingen, op individueel niveau zeiden de jongeren er ook veel van te hebben opgestoken.

Een paar uitspraken: ·

"Ik heb meer gedaan dan ik dacht te kunnen, dan ik durfde..." 

"Ik had eerst veel spanning, ik durfden in het begin minder, ik vond het heel eng, maar daarna durfde ik meer" 

"Ik vond het doodeng!  Maar ik heb mijn grenzen verlegd" 

"Ik heb mijn sociale contacten verbeterd" 

"Ik onderschat mezelf te vaak"

"Ik vond dat ik beter met mijn agressie omging binnen deze groep dan hierbuiten"

 

Terugkomdag

Ook de wederkerigheid richting de begeleiding was duidelijk te merken, bijvoorbeeld ook bij de terugkomdag, waar er geen tegenafhankelijkheid meer te merken was. Op de terugkomdag was iedereen (een beetje tegen onze verwachting in) ook aanwezig, behalve een meisje die ruzie had met haar moeder en daardoor niet wou komen als haar moeder ook kwam. De deelnemers hadden veel plezier bij het terugkijken van de foto’s en filmpjes en waren heel open bij een rondje hoogte- en dieptepunten. Dit was heel anders dan in het begin toen een aantal deelnemers helemaal niets wouden zeggen. Een aantal deelnemers wilde ook meedoen aan een korte interview op film voor onze opleiding waarin ze deelden wat ze persoonlijk van de ervaring hebben opgestoken.

(namen van deelnemers zijn allen fictief)

Contact gegevens

GSM
06 293 880 67
Kantoor
Stationsweg 26, 9921 PV Stedum
Stuur ons een email
Info@leefoutdoor.com
Advies nodig?
Vul het antwoordformulier in of bel ons!